سفر مشهد ماشالا...خان

سفر مشهد با تو ‍‍اقاپسر گلم یه حال و هوای دیگه داشت.سفر قبلی که شما حدود یک ماه و نیمت بود،سخت تر هم بود...یک اقاپسر کوچولو که توی سرهمی بنفش رنگ ات،دوست داشتنی شده بودی...حالا توی این سفر حدود ۴ماه بزرگتر شده بودی.باورم نمی شه که اینقدر زود داری بزرگ می شی و هر روز مامان و بابایی را بیشتر عاشق خودت می کنی.توی صحن حرم،بابایی روی دوشش سوارت می کرد و وقتی روبروی گنبد طلا می رسیدیم ،بهت می گفت سلام کردی جونم!تو هم ابروهای قشنگت را بالامی بردی و با تعجب به بابایی نگاه می کردی.بابایی هم می گفت ،قربونت برم بابا...روی دوش بابایی ،حسابی خوش گذروندی جونم

توی هتل،شب ها که اصلا خیال خوابیدن نداشتی!با اینکه به نظر خسته میامدی!چشم هایت قرمز شده بود و کوچولوی خیلی کوچولو.یک شب بابایی گفت بامحمد صدرا حرف نزن ،بذار خودش بخوابه.شما هم که زده بودی زیر اواز،وقتی دیدی ما توجه نمیکنیم،هی صدایت را بلند تر می کردی.اخرش دیگه داد می زدی می گفتی هاهاهااااااااا...باباییسرش را از روی بالش بلند کرد و با تعجب شما را نگاه کرد.شما همدیگه ساکت شده بودی و یک خنده عشقولانه بابایی را نگاه میکردی!انگار موفق شده بودی به هدفت که بیدار کردن بابایی بود،دست پیدا کردی...

شب بعد هم رفتیم خونه ی عمو علی.اونجا برایت حریره بادام درست کردم.خالهزینب می گفت عصاره ۱۰ا فیل را جوشاندیم و ریختیم تویش که اقاپسر نوش جان کنه!منظورش این بود که خیلی سخته!تازهبعد از کلی زحمت،می رسیدیم به پروسه ی خوراندن به اقاپسر توسط قطره چکان!من یک مقداری از حریره را دادم بهت،بابایی اومد کمک تا بهت غدا بدیم.بابایی یک مقدار سرت را گول می مالید و با زور بهت میداد.اخرش دیگه غر می زدی و کار داشت بالا می گرفت.من اومدم بلندت کردم.شما هم به بابایی نگاه می کردی وبهش خنده تحویل می دادی.انگار شوالیه عدالت اومده تو را ازچنگال بابایی نجات داده...

توی هواپیماموقع برگشت یک اقای پیر توی ردیف صندلی مانشسته بود.باهات کلی بازی کرد.لقب ماشالا...خان را ایشون برای شما انتخاب کرد...شما هم خنده تحویل ایشون می دادی...

متاسفانه توی کل سفر یادمون نبود ازت عکس بگیریم.نمی دونم چرا!فقط از خواب نازت توی پرواز رفت عکس انداختیم!که وقتی اقای خلبان با بلندگو با مسافرها صحبت می کرد ،از خواب می پریدی و می زدی زیر گریه...

چقدر خوبه که هستی...با توکلی با هم می خندیم وخدارابه خاطر این نعمت اش شکر